Ik ben vierdejaars  student op de opleiding Theatermaker-docent en volgde in september en oktober mijn laatste blok met lessen. Mijn opleiding is dit jaar een nieuw curriculum aangegaan, waarbij een curator rond een thema een blok vorm geeft.  Ik volgde het blok onderzoek en lichaam, gecureerd door theaterdocent en mimespeelster Fleur van den Berg. Zij nodigde de docenten uit, waaronder een oude bekende op de opleiding; mime docent Jan Taks, maar ook de Spaanse choreagrafe Aitana Cordero Vico, met een SNDO achtergrond.

‘Penetrate the space and let the space penetrate you! Every step I take takes me to a new and unknown place!’ riep Aitana ons dagelijks toe als een mantra.

Haar opdrachten overvielen me: ik moest een uur lang met mijn ogen dicht door de stad lopen, twee uur lang keihard dancehall dansen in een studio en twee uur lang iemand uit mijn klas aanraken en voelen met mijn ogen dicht. In een intimiteitsoefening zocht ik op elk nieuw nummer het meeste intieme moment mogelijk op met mijn partner van dat moment.

“Why do you need the distance?” sloeg Aitana me uit het veld na een paar dagen, recht in mijn gezicht met harde Spaanse stem. Bedoelde ze in mijn performance? Of überhaupt als ze met mij in gesprek was? Ben ik een denker die het fijn vind afstand te nemen als het om zulke opdrachten gaat?

Afstand en intimiteit hebben me de rest van het blok gefascineerd. Kan een moment tegelijkertijd afstandelijk en intiem zijn, vroeg ik me af. In de opdrachten ervoer ik als performer vanaf de vloer, maar kon ik tegelijkertijd ook uitzoomen, en me afvragen hoe wat ik deed voor een publiek zou zijn.

Deze vragen leidden tot het volgende: hoe ‘echt’ moet een performance voor mij zijn. Kan de vorm nep zijn en daardoor een afstand creëren, maar kan het contact tussen performer en publiek dan wel echt en intiem zijn. Dit onderzocht ik in het maken van een solo, geïnspireerd op onderstaand filmpje.

Volgens Aitana creëer je pas intimiteit als je iets geeft en daarom gaf ik gaf mezelf letterlijk bloot. “Hi stranger, I haven’t seen you in a while… I’ve missed you.” Het publiek stond in de ruimte, ik zat op een stoel met een lege tegenover mij. Eén voor één mocht iemand daar plaats nemen. Ik keek diegene lang aan, maakte contact en herhaalde telkens weer dezelfde tekst. Dit zo waarachtig mogelijk.

Ik heb ontdekt dat intimiteit en afstand inderdaad tegelijk kan plaats vinden en dat ik dit een hele spannende combinatie vind. Daarnaast heb ik me gerealiseerd dat denken ook iets is wat we met ons lichaam doen. Het is fysiek. Ik vind denken een belangrijke handeling van een performer.