Beneden in Main Street Live waar we nu tijdelijk wonen in Johannesbrug, is een theater: Het POPArt Theatre. We hadden een afspraak met oprichter Hayleigh Evans. Naast haar werk als programmeur geeft ze les in de business kant van theatermaken aan studenten.

Define education!” zei ze, toen we haar vroegen naar wat Popart doet aan educatie. Op dat moment stonden er twee schoolklassen klaar om te gaan kijken naar The island, een stuk uit de jaren ’70 van Athol Fugard, John Kani, and Winston Ntshona over twee gevangenen op Robben Island, nu prachtig gespeeld door twee jonge acteurs.

Hayleigh legde ons uit dat in het POPArt Theatre alleen geëngageerd theater te zien is en dat ze vind dat ze daarom doet aan educatie. Ze vertelde tot onze grote verbijstering dat er op school weinig les wordt gegeven over de geschiedenis van de apartheid, dus dat de jongeren met deze voorstelling iets leren over hun eigen land.

Ik vond het een mooie visie: Theater is verhalen vertellen en daarom educatie.

Op zaterdagavond gingen we naar het Pretoria Opera Theatre. Mndici pleegde even een telefoontje en kreeg toen zeven vrij kaartjes voor een musical, voor ons, zijn vrouw en de Madagaskarguys. Je bent een bekende acteur of niet. We zagen Freedom en gjngen daarvoor naar Pretoria, één van de drie andere hoofdsteden van Zuid-Afrika.

Nou heb ik het niet heel erg op musicals, maar deze was geweldig. Het ging over een groep studenten die ‘Free education’ eisten. Later legde iedereen me uit dat dit twee jaar geleden echt gebeurd is. Een ander belangrijk thema was seksueel geweld; dit is de eerste musical die ik gezien heb met een verkrachtingsscene. En er was nou niet echt een happy end.

De energie, zang en dans was fantastisch en ook de gestileerde vormgeving met veel gekleurd licht vond ik prachtig. De zaal was half leeg, maar lachte, schreeuwde en klapte uitbundig.

Het is niet te geloven hoeveel drang en activisme er zelfs in musicals zit. Thema’s worden zonder angst aangeboord, bloot gelegd en bevochten in de kunst. Ik begin me meer en meer te realiseren hoe voorzichtig we zijn in Nederland; met onze abstractie en driedubbel mogelijke interpretaties. Zijn we betekenis en activisme in kunst vies gaan vinden?

Ik realiseer me dat ik me deze Nederlandse stijl van theatermaken eigen heb gemaakt. Ik hou van conceptueel werk, waar je meerdere kanten mee op kan. Maar het is heel inspirerend om hier te leren dat je best ergens voor mag staan. Ik hoop dat ik een beetje activisme mee kan nemen naar Nederland, gewoon een klein beetje.