We reden over een laan met grote, oude huizen en een rij bomen aan weerszijde van de weg. Het was een compleet ander stukje Johannesburg. “Its Bron!” Bronwyn belde aan, het hek ging open en we reden een prachtige tuin in.

William woont in het huis waar hij in opgegroeid is en dat vroeger van zijn grootmoeder was: de eerste vrouwelijke advocate van Zuid-Afrika.

We liepen door de tuin langs een chique wit huis, naar zijn studio, een los staand gebouw verder op. Hier maakt hij ontwerpen en kleiner werk. In zijn tweede studio, waar trouwens zo’n 80 mensen werken, maakt hij decor stukken. Deze studio is naast The Centre en gister hoorde ik er de hele dag geweerschoten uit komen: ze filmen er voor een opera over de Eerste Wereldoorlog.

We gingen zijn studio in en werden ontvangen door zo’n vijf dames, die aan het werk waren op kantoor en in het atelier. Een jongere man zat op een computer beelden te monteren en de muren hingen vol met vast geprikte schetsen. Heilige grond, dacht ik stiekem.

William kwam binnen, vroeg hoe het ging in The Centre en nam mij, Hannegijs en Bronwyn mee naar een zijkamer met tafel.

Let’s start with you guys, right?” zei Bronwyn.

We hadden gevraagd of we William zijn studio konden bezoeken en hem wat vragen mochten stellen. Maar in het formuleren van deze vragen kwamen we erachter dat we eigenlijk iets anders wilde doen: Associëren. We vroegen ons af welke gedachtes hij en Bronwyn zouden hebben bij de thema’s waar we mee bezig zijn voor de performance die we maken.

Daarom hadden we een soort spel voorbereid, met een papier dat je steeds door moest geven en waar je op moest tekenen en schrijven. Het uitgangspunt was van elk van ons een quote, waar we mee werken.

Van Hannegiijs: When I moved to Amsterdam, my mother was afraid. The big city is a dangerous place, she said.

Van mij: I wish I could be invisible and wander all the hidden corners of this city without feeling exposed.

Bronwyn en William leken geamuseerd dat we niet een rijtje vragen hadden en deden meteen mee. Veel associaties gingen over slapen en dagdromen, vrij zijn en stiekeme dingen die je doet als kind.

“I think there needs to be a next step.” Zei Kentridge na afloop. Hij komt over als een vriendelijke, maar ook strenge man. Een volgende stap, zoals het samen voegen van de associaties, had inderdaad goed geweest maar in de voorbereidingen konden we maar niet bedenken wat die volgende stap zou moeten zijn.  Op dat moment wisten we het ook niet en viel het een beetje stil.

Toch gaan we alle papieren meenemen (MET DUS EEN ORGINELE KENTRIDGE) en gaan we de inhoud ervan gebruiken. Ook de vorm van het spel gaan we meenemen: ons publiek gaat opdrachten krijgen. Hopelijk maken we daarmee dan the next step. Na afloop wist ik niet helemaal of het nou nuttig was geweest. Maar misschien was het een ‘less good idea?’ Een experiment was het zeker.

Een mevrouw bracht een dienblad met thee binnen. “Tea? Milk? Sugar? Lemon?” William deed zijn Engelse roots eer aan. Het voelde wat absurd, thee drinken in dat huis met dat gezelschap. Binnen gebracht door de enige zwarte mevrouw in het huis trouwens..

Bronwyn en William vervolgde het gesprek over The Centre en de komende seizoenen.  Het viel me op dat ze willen gaan werken met teksten van Beckett. Beckket en Kentridge!! Kentridge en Beckett! Eén van mijn grote voorbeelden bleek een liefde te hebben voor één van mijn andere grote voorbeelden.

Voor we weg gingen liet William ons nog een door hem gemaakt kunstwerk zien, waar je met een 3Dbril, die hij speciaal tussen door was gaan opladen, midden in stond. Het was prachtig.